หากยังคง 'หายใจ'

แว๊บๆไปเจอแบบทดสอบที่บล็อคของท่าน [-Saichan-]

เลยลองทำมั่ง

ได้ผลดังนี้

ผลทำนายอดีตชาติ

ผลการทำนาย ตอนที่คุณเกิดมาบนโลกในอดีตชาติ :

ชาติที่แล้ว คุณเป็น ผู้ชาย

สถานที่คุณเกิด : แถบดินแดนจงหยวน เป็นชาวฮั่น ประเทศจีน
ประมาณปี พ.ศ. 2296

อาชีพเดิมของคุณคือ :
นักวิทยาศาตร์ที่มีชื่อเสียง ขอบอก ชื่อของคุณเป็นชื่อที่โลกจารึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์ทีเดียว

บุคลิกภาพของคุณในอดีต :
หนทางยังอีกไกล แต่พร้อมจะเดินไปถึงปลายทาง เพราะแรงใจนี่ล่ะ ทำให้คนรอบข้างเชื่อถือคุณ

บทเรียนในอดีตชาติของคุณ :
เรียนเป็นหลัก รักเป็นรอง
เธอเป็นสอง รองจากเรียน

ในที่สุดก็จำอดีตได้แล้วใช่ไหม อย่าลืมส่งlinkข้างล่างนี้ ชวนคนใกล้ตัวมาลองทดสอบดูนะ เพราะในอดีตน่าจะมีอะไรผูกพันธ์กันมา จึงได้มาเจอกันอีก
http://horo.teenee.com/whoru

ไอ้ตรงบทเรียนเนี่ย ไม่น่าเชื่อว่ามันจะตรงข้ามกับชาตินี้สิ้นดี เพราะว่านังเทียนคนนี้ 

เบื่อการเรียนโว้ย ! =__=

ได้ข้อคิดว่า ชาติที่แล้วกับชาตินี้มันคนละชาติ อย่าคิดเอามารวมกันเชียวละ - -* ฉะนั้นหนี้ที่เกิดในชาติที่แล้วก็แล้วกันไปนะจ๊ะ(มีด้วยเรอะ)

ความรู้สึกที่ไปไม่ถึง

By TianPin

Pairing : นำทาง X ไม้

Part 1  

โรงพยาบาลเวลานี้ช่างเงียบสงัดดียิ่งนัก ภายในห้องพักพื้นสีขาวสว่าง บนเตียงมีชายหนุ่มหน้าตาคมหวานใบหน้ายามหลับของเขาช่างดูสดใส เครื่องช่วยหายใจซึ่งดูเหมือนเวลาจะไม่จำเป็นอีกแล้ว เพราะชายหนุ่มบนเตียงยิ้ม ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุขบางครั้งก็หัวเราะก็มี ทั้งหมด เกิดขึ้นเพราะเขานำเพลงของผู้หญิงคนหนึ่งมาเปิดให้ชายหนุ่มบนเตียงฟังทุกวัน เพลงของผู้หญิงที่ชื่อว่า "นกยูง" แม้เขาจะดีใจที่นำทาง อาการดีขึ้นแต่ในใจก็แอบเจ็บแปลบๆไม่ได้ที่ชายหนุ่มตรงหน้ายิ้มและหัวเราะให้กับเพลงของนกยูงแทนที่จะยิ้มเพราะมือของเขาที่คอยกำไว้
แม้จะรู้สึกแย่เช่นไรเขาก็ไม่คิดที่จะปล่อยมือของคนๆนี้เลย ไม้ฟุบตัวนอนกับเตียงด้วยหัวใจที่รู้สึกอ่อนล้า เสียงเพลงของนกยูงยังคอยกล่อมให้เขาเข้าสู่นิทราเช่นเคยดั่งเช่นทุกวันที่มาเฝ้าคนตรงหน้า
 "คืนเงียบเหงา ดาวยังมีดวงจันทร์ ผิดกับชั้น ไม่มีใครคอยห่วงหา เสียงหัวใจแผ่วเบา เคล้าเสียงลมพัดมา บอกว่าสัญญาหมดความหมาย คนที่รอ ใจมันทรมาน แค่คำหวาน หว่านล้อมให้หลงงมงาย ~ "

****************************************

 "อะไรนะครับ คุณนกยูง"
 "คือว่า ผู้มีพระคุณของชั้น เค้าขอร้องไม่ให้ร้องเพลงนี้ "ดวงหน้างามของนกยูงพูดก่อนจะก้มหน้าลง ไม้มองนกยูงด้วยสีหน้าหลากหลาย จะให้เขารู้สึกเช่นไร เมื่อความหวังที่จะให้นำทางฟื้น ได้ริบหรี่เต็มที
 "ดังนั้น ชั้นเลยอยากจะขอเทปคืนค่ะ"อะไรกัน เพลงของเธอทำให้อาการนำทางดีขึ้นแท้ๆ
 "แต่ว่าเพลงของคุณ ทำให้คนสำคัญของผมอาการดีขึ้นนะครับ"เธอทำหน้าลำบากใจชั่วครู่ ก่อนจะหันมาขอโทษไม้ด้วยน้ำเสียงจริงใจ
 "ชั้นขอโทษนะค่ะ คุณไม้"เมื่อขาดเพลงของเธอไป โอกาสที่นำทาง คนที่ผมเอ่ยปากบอกเธอไปว่าเป็น คำสำคัญ คงจะหมดไปแล้ว

****************************************

อีกคราที่ไม้กุมมือของนำทางก่อนจะฟุบลงกับเตียง ชั้นเสียใจนะนำทาง ที่ไม่อาจทำให้นายฟื้นได้อีกแล้ว ความหวังถูกทำลายแล้วละ ด้วยน้ำมือของผู้ที่ไม้คิดว่าเธอคือความหวัง
ไม้แอบนึกโทษเธอในใจ แต่ความคิดนั้นก็ต้องหยุดลง เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่รู้สึกผิดเต็มประดาของนกยูง ไม้มองหน้านำทางที่บิดเบี้ยวราวกับไม่พอใจอะไรบางอย่างของนำทาง ก่อนจะมองมือตนเองที่กุมมือนำทางหลวมๆก่อนจะถอนหายใจ ถ้าไม่ใช่เธอก็ไม่มีความหมาย จริงสิต้องเป็นเธอเท่านั้น ไม้นึกในใจ ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาในใจ ก่อนไม้จะตัดสินใจอะไรบางอย่าง

 "ถ้าไม่ใช่เธอนายก็จะไม่ยิ้มให้ชั้นเลยสินะ เฮ้อ...ดูเหมือนทุกอย่างที่ชั้นทำจะไม่มีความหมายกับนายเลยสินะ มือคู่นี้ของชั้นที่กุมมือนายไว้ถึงมันจะกุมมือนายนานแค่ไหน มันก็คงไม่มีประโยชน์กับนายใช่มั้ย"ไม้เอ่ยอย่างตัดพ้อกับร่างของนำทาง
 "บอกชั้นสินำทาง บอกชั้นสิ ฮึก"น้ำตาที่ไหลออกมาจากความรู้สึกที่หลากหลาย ความรู้สึกที่ปิดบังไว้มานาน ต้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ไม้กอดนำทางที่ไร้สติและร้องไห้ออกมา นำทางที่ไม่รู้ถึงความรู้สึกนั้น นำทางที่กลายเป็นเจ้าชายนิทราขยับริมฝีปากเบาๆราวกับจะสื่ออะไร ไม้มองริมฝีปากนำทาง ก่อนจะแอบนึกในใจว่านำทางจะเรียกชื่อของตน แต่ความผิดหวังก็วิ่งเข้ามาหาไม้อีกครั้ง
 "นะ...นกยูง"เท่านั้นน้ำตาที่ไม่รู้มาจากขุมไหนก็ไหลออกมา ไม้ร้องไห้อย่างหนักร้องจนไม่รู้จะร้องยังไงผล็อยหลับไปกับเตียงจนถึงรุ่งเช้า

 "ฮ้าว ร้องไห้จนหลับเลยเหรอเนี่ยเรา"ไม้หาวเบาๆก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียงนำทาง ไม้มองหน้าคนที่ตนเองแอบรัก ใช่เขาแอบรักนำทาง แอบรักมาตั้งนานแล้วด้วย แต่เขาต้องปกปิดความรู้สึกนั้นไว้ เขาไม่ต้องการเสียเพื่อนไป ยิ่งเพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนที่ "สำคัญ"เขารู้สึกผิดที่แสร้งทำเป็นรู้สึกดีๆกับน้องตามพร ทั้งๆที่คนที่เขารู้สึกดีด้วยคือพี่ชายของเธอต่างหาก สักวันเขาจะบอกความจริงกับน้องตามพรให้ได้ ถึงแม้น้องตามพรจะรู้และเสียความรู้สึกมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่อาจที่จะหลอกใครเพื่อตนเองอีกแล้ว

****************************************

 "พี่ไม้ค่ะ วันนี้เราไปเยี่ยมพี่นำทางกันนะค่ะ"ตามพรพูดกับไม้ที่สาละวนกับเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ ไม้อนุญาตให้ตามพรเข้ามาถึงห้องทำงานเพราะเธอก็เป็นอีกคนที่สำคัญของเรา เขารักเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ไม้ผินหน้ามองตามพรก่อนจะพยักหน้าแล้วยิ้มน้อยๆ
นำทางจะอาการดีขึ้นหรือยังนะ ในใจลิงโลดเมื่อนึกถึงใบหน้ายามยิ้มของนำทางที่เขาคอยเฝ้ามอง รอยยิ้มนั่นที่มอบให้เขาอย่างจริงใจ ก่อนที่นำทางจะประสบอุบัติเหตุ แต่ความลิงโลดก็หมดไป เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจเขารู้สึกเจ็บ แม้แต่ยามนายหลับ นายก็ยังไม่นึกถึงชั้นนะ นำทาง
 ไม้และตามพรไปเฝ้านำทางเกือบทุกวันเท่าที่จะทำได้ แม้จะทำดีสักแค่ไหน แต่นำทางก็ไม่มีทีท่าจะอาการดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย แถมยังทำหน้าบิดเบี้ยวราวกับไม่พอใจอยู่ นำทางมีสีหน้าอย่างนี้ตั้งแต่ ไม่มีเพลงของเธอคนนั้นเปิดให้ฟังทุกวัน
 “เหนื่อยเหลือเกิน”เขาเหนื่อยเหลือเกินกับความรู้สึกที่ซ่อนเร้นไว้ ตอนนี้มันเริ่มที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รักทั้งๆที่เจ็บ ตอนนี้เขาเข้าใจคำนี้เป็นอย่างดีแล้วละ

****************************************

วันนี้เขาก็มาเฝ้านำทางเหมือนทุกวัน แต่แตกต่างตรงที่เขาไม่กุมมือของนำทางแล้ว และไม่เอ่ยว่าขอให้นำทางฟื้นหรือภาวนาอีกแล้ว เขาทำแค่เฝ้ามองเฉยๆเฝ้ามองใบหน้าที่เจ็บปวด เฝ้ามองริมฝีปากที่พร่ำเพ้อถึงชื่อของผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าชายหนุ่มไปรู้จักเธอตอนไหน เฝ้ามองน้ำตาที่หยาดรินจากดวงตาของคนตรงหน้า ชั้นรู้ว่าชั้นไม่ควรหวังว่าน้ำตานี้มันเกิดขึ้นเพราะชั้น เพราะชั้นรู้ตัวดีว่าชั้นไม่มีค่าอะไรต่อนายเลย ไม้คิดก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา

คนเราต่อให้พยายามแค่ไหน
ถ้าความพยายามนั้นไม่สำเร็จผล
สิ่งที่พยายามไปทั้งหมด จะกลายเป็นคำว่า ไร้ค่า ...

 ****************************************

สวัสดีคะ คึกมาอัพฟิคที่บล็อค ด้วยความเบลอ

ถ้าอ่านแล้วงงหรือวกวนต้องขออภัย มือใหม่่อ่ะ

 จิ้นคู่นี้ตั้งแต่ละครฉาย จนละครจบถึงมาเขียน - -

ถ้าตอนไหนคำพูดไม่ตรงกับในละครต้องขออภัย 

เพราะเดาเอา คนเขียนก็ลืมแล้วเหมือนกัน

หวังว่าอ่านแล้วจะเศร้า 555 ไปละคะ

ป.ล.ถ้าไม่ชอบก็กดออกไปเสียไม่ต้องมาเม้นด่า ไม่ชอบ - -*

ไปจริงๆแล้วนะ ตะเอง 555 

ข้าน้อยชื่ออะไรไม่สำคัญ เชิญเรียกตามสะดวก

แต่ถ้าไม่รู้จะเรียกจะเรียกอะไรขอแนะนำให้เรียกข้าน้อยว่า นุก หรือ เทียน ก็ได้ 

ข้าน้อยมีความชื่นชอบ ในการ์ตูน Yaoi และนิยาย มากๆ

พูดคุยกันได้เน้อ เอาละ ขอพล่ามเพียงเท่านี้พอ

เจอกันเมื่อชาติต้องการ ขอบคุณ 

edit @ 5 Apr 2009 13:54:51 by TianPin